Een ansichtkaart uit het Sprookjesbos

brievenbus

“Groeten uit…” Weet je het nog? Die goede, oude tijd dat je elkaar nog ansichtkaarten stuurde vanaf je vakantie adres? Ook vanuit de Efteling was het normaal een kaartje te sturen. Er stond zelfs een heuse brievenbus in het park. Nou ja, ‘stond’, hij staat er nog steeds. En je kunt er gewoon nog kaarten versturen.

Je hebt hem vast wel eens gezien toen je het Sprookjesbos uit liep. Bij souvenirwinkel ‘In Den Ouden Marskramer’ staat een ouderwetse, rode brievenbus te blinken. Vroeger een prominent object, tegenwoordig valt hij weg tegen de achtergrond. En dat terwijl de bus niet verplaatst is. We maken er gewoon niet zoveel gebruik meer van en dan valt zoiets niet meer op.

Afvalbak?

Toen ik er laatst eens langs liep vroeg ik me af of je er nog kaarten in kon doen. En vooral, of die kaarten dan nog aan zouden komen bij de geadresseerde. Ik verwachtte eigenlijk dat de brievenbus er alleen maar mooi stond te wezen. Hij stond daar nu eenmaal al sinds jaar en dag op dezelfde plek, dus liet de Efteling hem waarschijnlijk gewoon staan. Wellicht doet hij nu dienst als afvalbak en plakken er allerlei uitgekauwde kauwgompjes aan de binnenkant.

Nieuwsgierig geworden liep ik de bijbehorende winkel binnen. Al gauw trof ik bij de balie een rek vol ansichtkaarten. Er waren nog best veel soorten te vinden. Met hippe afbeeldingen ook, van Aquanura en Joris en de Draak. Ik verwachtte eigenlijk nog de Vliegende Fakir als hoogtepunt te vinden… Wie koopt er nou zo’n kaart? Ja, leuk als souvenir denk ik? Ik draaide het rek wat rond en besloot een kaart mee te nemen.

Schrijftafels

Gelukkig keek de dame achter de kassa me niet raar aan toen ik de kaart kwam afrekenen en ging er geen alarm af “er koopt iemand een kaart!”. Ook lag er geen dikke laag stof op het kaartenrek, dus er zou vast nog wel eens iemand zo’n ding kopen. “Kun je hier eigenlijk nog ansichtkaarten versturen?” vroeg ik aan de verkoopster. “Oh ja, hoor, er staat hier buiten een brievenbus, wil je er een postzegel bij?” Ik stond even perplex. Die dame deed of het de normaalste zaak van de wereld was. Terwijl het voor mij toch voelde of ik een kwartje kwam vragen voor de munttelefoon. “Eeeh, nee, bedankt, ik vroeg het me gewoon af. Is dat nog wel van deze tijd?” “Jahoor, de bus wordt nog zo’n drie keer per week geleegd.” Right, dat had ik dus écht niet verwacht.

Maar mijn nieuwsgierigheid was nog niet helemaal bevredigd. Eenmaal thuis zette ik mijn vriend Google aan het werk. En zo ontdekte ik dat er vroeger zelfs heuse schrijftafels waren om je kaart te schrijven. Sterker nog, er waren er nog een paar aanwezig in het park. Die waren me werkelijk nog nooit opgevallen! Ik had er spijt van dat ik niet toch een postzegel had genomen en de kaart had gepost, zou hij echt aankomen? En hoe lang zou dat dan duren? Misschien maakt een medewerker hem eens per jaar open om schoon te maken en ligt daar een kaart van mij te verstoffen.

Proef op de som

Dus ik ging de proef op de som nemen (dank u Efteling-abonnement). De schrijftafels zouden zich moeten bevinden bij de EHBO-post, tegenover ’t Poffertje. Goh, daar loop ik best vaak langs op weg naar het Carnaval Festival. En waarempel, daar waren ze! Ik had die dingen nog nooit gezien. Of misschien wel gezien, maar me niet afgevraagd waarvoor ze zouden dienen. Zoiets verzin je toch niet? Schrijftafels voor je ansichtkaart. Ik geloof dat niemand dat door heeft, ze worden over het algemeen gebruikt als picknicktafels. Onhandige picknicktafels, dat wel.

Bij de souvenirwinkel kocht ik wederom een kaart. Dit keer een mooie van de Sprookjesboom. “Mag ik er een postzegel bij?” Even verwachtte ik toch dat de medewerkster me raar aan zou kijken en heel hard zou gaan lachen, maar nee hoor. “Natuurlijk! Naar het buitenland of Nederland?” “Nederland graag.” “Prima, zal ik hem er vast op plakken?” “Ja, dat is goed.” Stiekem was ik wat teleurgesteld dat er niet een authentieke Efteling-postzegel opgeplakt werd, maar misschien geloof ik ook teveel in sprookjes.

“Als je hem bij de gastenservice afgeeft wordt hij vandaag nog verstuurd.” “Oh, kan ik hem niet hier posten?” “Ja, er staat hier een rode brievenbus, maar ik weet niet hoe vaak die geleegd wordt. Bij de gastenservice iedere dag in ieder geval.” Nee, dat is suf natuurlijk. Hij moet wel in de rode bus.

Holle Bolle Brievenbus

Ik ging buiten op een bankje zitten en schreef de kaart (ja sorry, die handige schrijftafels vond ik wat te ver weg). De kaart adresseerde ik aan mijn zoontje, hij vindt de Sprookjesboom geweldig. Vol verwachting liep ik naar de rode brievenbus. Er kwamen wat mensen langs lopen die me wat bevreemd aan keken. Waarschijnlijk dachten ze dat ik de bus aan zag voor een Holle Bolle Gijs: “papier hier.” Ik schoof de kaart door de gleuf en hoorde hem nog net niet echo’en. Daar verdween de Sprookjesboom, in de donkere, bodemloze put.

En toen begon het wachten… Ik postte de kaart op een woensdag en enkele dagen later, op zaterdag, lag hij op de mat, de Sprookjesboom. Wel een beetje een deceptie dat er gewoon een poststempel van ‘s-Hertogenbosch op zat en niet een magisch exemplaar. Die je alleen kunt lezen als je eerst een toverspreuk zegt of als je hem eerst besproeit met toverstof. Boven verwachting was de kaart nog netjes en schoon. Geen aangekoekte kauwgom, ook niet nat of stoffig. Goh, blijkbaar wordt die brievenbus dus echt nog gebruikt als brievenbus. En nog regelmatig geleegd ook.

Anyway, project geslaagd. Geen idee wie je er in deze tijd nog blij mee maakt, of juist wel, in plaats van een appje. Maar een ansichtkaart uit het Sprookjesbos komt gewoon aan. Zonder magie, maar daar moet je dan maar zelf voor naar de Efteling gaan.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.